Is God stilte? (column)

Brad Warner, in zijn boek Een godloze kijk op God, schrijft het volgende:

“In het boek van 1 Koningen, 19, vers 11 en 12 staat: “Toen trok de Heer voorbij. Er ging een zeer zware storm voor de Heer uit die bergen deed splijten en rotsen verbrijzelde. Maar de Heer was niet in de storm. Op de storm volgde een aardbeving. Maar ook in de aardbeving was de Heer niet. Op de aardbeving volgde vuur. Maar ook in het vuur was de Heer niet. Op het vuur volgde het suizen van een zachte stem.”
Volgens mij ging de auteur van het boek van Koningen nog niet ver genoeg. Misschien heeft God helemaal geen zachte stem. Misschien heeft hij helemaal geen stem. Misschien is God stilte.” (209)

Is God als de stilte? De stilte is overal aanwezig. Want wat is stilte meer dan de totale afwezigheid van geluid?

Overal waar geluid is, is dus ook stilte aanwezig, alleen wordt die stilte gemaskeerd, verborgen, door het geluid. Warner schrijft verder: “De enige manier die ik ken om God te ontmoeten, is door heel, heel stil te zijn” (208).

Stilte is dus alomtegenwoordig aanwezig, maar de stilte verbergt zich voor ons, vooral wanneer wij spreken in plaats van luisteren. En dat spreken hoeft niet eens hardop te gebeuren. Ook wanneer wij zwijgen, zijn onze gedachten vaak zo aanwezig dat we de stilte nog altijd niet bemerken.

Dat we de stilte niet bemerken, dat we zelfs bang zijn geworden voor stilte en die zo snel mogelijk weer ontvluchten met geluid, en daarmee dus God niet langer kunnen waarnemen, zodat sommigen zelfs menen te moeten stellen dat God er niet is – dat alles is dan ook wellicht niets minder dan onze eigen schuld. Wat zonde toch…

, , , ,

  1. #1 door Kees Tinga op 20 november 2014 - 11:06

    Mooi stukje, Taede!

  2. #2 door Jan op 20 november 2014 - 11:17

    Dat doet me denken aan een houtsnede uit een in 1539 uitgeven werk van Tertullianus tegen de Valentianen. Deze houtsnede is een illustratie van het systeem van Ptolemaeus, de leerling van Valentinus.

    Hier wordt geschetst hoe uit God, Bythos Pater (Diepte, Vader) en Sigè sive Charis (Stilte of Genade) alles voortvloeit, direct en indirect. Uit de oorspronkelijke twee-eenheid van de goddelijke vader en moeder, (dus diepte en stilte), komen voort: Nus en Veritas (Bewustzijn en Waarheid) Dat is het eerste vierspan.

    Bewustzijn en Waarheid baren de duade Logos en Leven. Daaruit emaneert de duade: duade Homo en Ecclesia (mens en gemeenschap). Dit is het tweede vierspan. Van daaruit emaneert een tienvoud aan archetypen voort en van daaruit een twaalftal aeonen..

    bron: Valentinus en zijn Evangelie der Waarheid door Gilles Quispel isbn 90 71608131

    Een gnostisch systeem dat waard is te overwegen. Vooral de volgorde van emanatie’s. Vooral omdat in het Johannes Evangelie het begin is van Logos. Het lijkt me vanzelfsprekend dat dan bijvoorbeeld “bewustzijn” al aanwezig was.
    Ik vind het prachtig dat in deze maatschappij met aan de ene kant de materialistische wetenschap (mechanistische stof primair en geest als bijproduct in de hersenen) en aan de andere kant de huidige godsdienst ((mannelijke) god primair en natuur als op zichzelf staande schepping) Toch weer de oude notie van immanentie herleeft met als diepe kern de Stilte en de onkenbare Diepte.

    Het mooie aan dit systeem vind ik dat de laatste aeon “Sophia” is: wijsheid. Daar ontstaat de schaduwwereld uit, in die systemen: gevormd door de demiurg. In bovenstaand artikel wordt dit zo overduidelijk, door wat genoemd wordt : “het geluid”. Dat ons de beleving van het goddelijke ontneemt; het spreken, het denken, al onze verschillende wijsheidsvoorstellingen van Sophia. Wat zonde toch.

  3. #3 door Dennus op 22 november 2014 - 09:59

    Stilte vind ik niet iets dat we maskeren. Het is er, of er is geluid. Ik associeer stilte niet zozeer met god of dichter bij god(en) staan, maar wel met beter (dieper, geconcentreerder) kunnen nadenken, rust, dat soort dingen.
    Echt complete stilte, en je kunt je voelen alsof het universum de tijd heeft stilgezet, waar jij de nog de enige bent die doortikt. Geluid (en muziek) kunnen niet bestaan zonder tijd. Wanneer ik geniet van stilte, dan is dat vooral door die sensatie van ‘buiten de tijd’ te staan.
    Ik vermoed dat de beleving van stilte door een atheïst of een religieus persoon, nou ook weer niet zo heel verschillend is.
    Wel verbied ik religieuzen om ‘stilte’ te claimen, alsof dat god is, althans, laat dan tenminste ook nog wat stilte voor atheïsten over.😉

  4. #4 door Marissa op 22 november 2014 - 11:07

    Als Christen ben ik ervan overtuigd van je God niet vindt in je eigen rumoer, maar wanneer je je concentreert op iets dat jij niet bent. Jij typeert dit als de stilte. Maar God is meer dan stilte: Hij is macht, toorn, rechtvaardig en te noemen met het woord ‘liefde’ maar hier niet in te vangen omdat Hij veel meer is. Net als Plato zei: je kan ‘dat wat is’ niet benoemen, omdat dat zou inhouden dat er iets boven staat.
    God zal spreken in Zijn stilte, zoals duidelijk wordt in de bijbeltekst. Maar Hij spreekt ook in alles wat Hij gemaakt heeft. Wanneer het waarnemen beperkt zou zijn aan de stilte, zou dat inhouden dat alles wat Hij gemaakt heeft zijn inhoud verliest.

  5. #5 door paulrobert53 op 20 december 2014 - 17:15

    Stilte is de afwezigheid van geluid, zoals koude de afwezigheid is van warmte, zoals dood de afwezigheid is van leven. En zoals duisternis de afwezigheid is van licht.

    Duisternis kan je niet meten. Stilte kan je niet meten. Er bestaat niet zoiets als ‘koude’.
    De dood is niet het tegenovergestelde van het leven. Dood kan niet bestaan als een zelfstandig iets…. Dood is enkel de afwezigheid van het leven………

    Daarom kan uit iets doods ook geen leven ontstaan, zoals licht niet uit duisternis kan ontstaan. Alleen de Schepper kan iets uit niets laten ontstaan. Er zij Licht…………
    Daarom kan God ook geen stilte zijn………..

%d bloggers op de volgende wijze: